Hallo lieve allemaal,
In deze blog wil ik het graag met jullie hebben over goed en over fout. Of eigenlijk over de betekenis die we geven aan deze twee woorden. Net zoals elke dualiteit die niet zonder het andere kan bestaan. Maar waar we zelf wel of geen lading op kunnen leggen.
Zwart en wit, de zomer en de winter. De ups en de downs. Je kunt zo nog wel even doorgaan. Juist die dualiteit maakt het mogelijk dat het bestaat en dat we alle kleuren ertussenin kunnen ervaren. En al die kleuren maken de ervaring van het leven!
Wie bepaalt wat goed en fout is?
Specifiek terugkomend op goed en fout. Ik merk bij veel mensen die ik zie dat dit zo belangrijk is. Dat er vanuit de kern zoveel zwaarte aan wordt gehangen, in de vorm van zelfkritiek, het goed willen doen en het gevoel dat het foute of het niet goede er eigenlijk niet mag zijn. Vanuit een oud patroon of gewoonte bijvoorbeeld.
Maar wie bepaalt wat goed is en wat fout is? Wie bepaalt wat goed is en wat slecht is?
Want het zijn eigenlijk hele menselijke woorden. Hele menselijke termen die het leven, om het zo te zeggen, niet makkelijker maken.
We groeien er natuurlijk mee op. Er zijn dingen waar je een compliment voor krijgt als je ze goed doet en er zijn dingen die niet mogen, of die het liefst weer worden weggestopt of afgestraft. Als kind leer je gedrag te vertonen dat passend is. En de meeste kinderen kunnen zo goed invoelen op hun omgeving. Meestal ben je loyaal (en afhankelijk) aan je ouders of verzorgers.
Je leert wat sociaal gewenst gedrag is en wat niet. Wat wel kan en wat minder goed wordt ontvangen. Die skills en die ervaring neem je gewoon mee in je leven. Je leert het al heel jong.
Dat kan deel uitmaken van je normen en waarden. En dat kan hartstikke mooi zijn. Maar het kan je ook beperken. Als je ouder bent dan kun je jezelf hierin tegenkomen en deze gewoontes opnieuw bekijken. En eventueel anders kiezen en weer doorgeven aan je eigen kinderen. Hoe dan ook, we doen allemaal ons best. Ik bedoel hier geen goed of fout mee 😉.
Als je het graag goed wilt doen
En dan wil ik daarin verder gaan op het stukje zelfkritiek.
Want als je er continu mee bezig bent: doe ik het wel goed? Of als je het gevoel hebt dat je geen fouten mag maken, dan leg je de focus op wat je niet wilt. Op de fouten die je niet mag maken.
Nou, reken maar dat je daar dan juist veel aandacht aan geeft.
Waar je steeds mee bezig bent, ga je ook steeds meer zien en ervaren. Als je voortdurend controleert of je iets fout doet, ben je eigenlijk de hele tijd aan het zoeken naar wat er fout zou kunnen gaan. Energetisch gezien werkt dat eigenlijk hetzelfde. Dat wat je aandacht geeft, groeit.
En ja, dan vraag ik me af:
Hoe zou het zijn als je gewoon geen oordeel hebt over de woorden goed en fout?
Wat als goed en fout niet bestaat?
Dan blijft alles een ervaring.
Natuurlijk zijn er dingen die je leuker of minder leuk vindt. Wat je fijner vindt of minder fijn vindt. Daarin kun je keuzes maken, zonder jezelf meteen kritiek op te leggen. Soms is het wat het is zonder zelfopgelegde lading.
Hoe vaak heb jij zelfkritiek?
Misschien is het helpend om eens op te letten hoe vaak je eigenlijk al een innerlijke criticus aan het werk hebt in je hoofd. Een stemmetje van een klein jongetje of meisje die misschien wel bang is. Die je wilt beschermen en daarom streng handelt vanuit ervaringen in het verleden.
Dat je denkt: had ik dat nou maar anders gedaan.
Of: dat kwam er niet zo lekker uit.
Of misschien zelfs: shit ik had het beter moeten doen.
Iets wat daar op lijkt. Ik denk dat je er nog versteld van staat hoe vaak je dat doet. Of hoe vaak we dat met z'n allen doen.
Wat het ook een beetje doet, naar mijn gevoel, is dat we onszelf tekortdoen wanneer we allemaal binnen de lijntjes willen lopen. We doen onszelf tekort in onze eigen uniekheid.
We zijn niet allemaal hetzelfde. En dat is juist zo leuk.
Dat iedereen een beetje anders is.
Dat iedereen zichzelf kan zijn.
Ik zeg daarmee niet dat ik dat zelf altijd kan. Ik oefen hier ook lekker mee door, maar doordat het me zo helpt wou ik het graag hierover hebben. Soms zie ik mensen die gewoon lekker gek doen en lekker zichzelf zijn. Daar heb ik dan best wel respect voor. Een soort vrijheid.
Dat is best knap, om jezelf op die manier te kunnen uiten en jezelf te kunnen zijn.
Je kunt natuurlijk ook denken: oh, die aso!!. Of: oh tokkie, daar wil ik niks mee te maken hebben.
En daarmee ga ik natuurlijk een beetje helemaal van de situatie af, maar ik denk dat we daarin onszelf een stuk meer vrijheid mogen geven. En tegelijkertijd ook de ander.
Vrij om onszelf te zijn.
Vrijheid. Iets waar we allemaal naar verlangen, toch?
Hoeveel energie kost het om het goed te doen?
Want het kost toch een hoop energie om de hele dag met goed en fout bezig te zijn. Met kritiek op jezelf en vaak ook met kritiek op anderen.
Want als je kritiek op jezelf hebt, dan mogen anderen dat vaak ook niet doen. Dat zijn jouw normen en waarden. Dat kan heel frustrerend zijn. En energie vreten wat je ook anders kunt besteden.
Zou het echt het einde van de wereld zijn als het anders gaat? Als jij of iemand anders buiten de lijntjes tekent.
Hoe zou het voelen als dat gewoon minder zwaar zou zijn?
We zijn meestal een stuk zachter wanneer we bijvoorbeeld naar kleine kinderen kijken. Of echt naar baby's.
Baby's zijn puur schattig. Het maakt niet uit hoe gek ze doen of wat ze doen. Ze zijn schattig, puur en leuk.
Baby's zijn perfect.
Ze huilen, ze poepen, ze eten. Maar hoe ze dat ook doen, alles is perfect.
Al kosten ze je onder. Al hebben ze een spuitluier. Ze zijn perfect.
Volgens mij vinden de meeste mensen baby's perfect. Die kunnen niks fout doen, want ze zijn een baby. Babys zijn puur.
Maar wat als we een beetje van deze zachtheid en puurheid ook aan onszelf en aan de mensen om ons heen kunnen geven?
Wij zijn ook een pure poepende baby geweest. En alles onderweg in onze reis hoeft niet goed of fout te zijn. Gewoon (prachtige, unieke, highs and lows) een reis.
We leren wat goed gedrag is
Hoe meer we opgroeien, hoe meer we leren om tussen de lijntjes te lopen.
We leren wat goed gedrag is. Hoe je je hoort te gedragen. Wat passend is. Wat je op school moet kunnen. Hoe je aan tafel zit. Welke kant je op mag.
We leven gewoon in een maatschappij waarin best veel richting wordt gegeven aan hoe je je hoort te bewegen.
En dat kan soms botsen met wie jij van nature bent.
Als ik bijvoorbeeld kijk naar de vier natuurkwaliteiten, dan zie je dat niet iedereen van nature dezelfde beweging maakt. De ene persoon beweegt makkelijker naar warm en droog, terwijl een ander juist veel meer naar koud en vochtig beweegt.
Wat voor de één heel natuurlijk voelt en moeiteloos gaat, kan voor de ander juist veel energie kosten.
De één kan bijvoorbeeld helemaal opgaan in actie, doelgerichtheid en naar buiten bewegen, terwijl een ander juist meer tijd op zichzelf nodig heeft of veel meer tot bloei komt in het creatieve stuk.
Dat is voor iedereen anders.
En misschien is dat ook wel een mooie manier om naar goed en fout te kijken. Wat als iets wat voor de één goed werkt, helemaal niet hoeft te betekenen dat het ook voor jou klopt?
Goed en fout zijn zo menselijk
Goed en fout zijn zo menselijk.
Zulke menselijke termen.
En zulke zwaarte die we eraan hangen.
Ik denk dat het helemaal niet hoeft.
Dan kun je wel denken:
Ja Kelly, oké.
En wat ga ik hier nu mee doen dan?
Nou, misschien is het eerst mooi om eens te gaan opmerken.
Herken ik dat?
Ben ik kritisch tegen mezelf?
Wil ik het graag goed doen?
Ben ik bang dat ik niet goed genoeg ben?
Want dat ligt er dan vaak ook onder.
Dat we allemaal ergens bij willen horen als mens. Dat we allemaal het recht willen hebben om er te zijn.
Maar dat is iets wat van binnenuit komt.
Het stukje bestaansrecht.
Die bevestiging kan niemand je geven van buitenaf.
Ook niet onze ouders.
Je bestaansrecht hoef je niet te verdienen
Dat is ook een reden waarom ik dit zo'n belangrijk onderwerp vind.
Want als je voortdurend bezig bent met goed genoeg zijn, kan er zomaar een onderliggende overtuiging ontstaan dat je eerst iets moet bewijzen voordat je er helemaal mag zijn.
Dat je het goed moet doen om erbij te horen.
Dat je goed moet presteren om waardevol te zijn.
Dat je jezelf moet aanpassen om door anderen geaccepteerd te worden.
Terwijl je bestaansrecht daar helemaal los van staat.
Je hoeft niet eerst iets goed te doen om er te mogen zijn.
Je hoeft ook niet te bewijzen dat je goed genoeg bent.
Je bent er al.
En als je heel erg bezig bent met je omgeving, wat je omgeving nodig heeft en hoe je anderen kunt ondersteunen of helpen, terwijl je jezelf op de laatste plek zet, kijk dan ook eens naar hoeveel energie dat je kost. Wie blijft er over als dat weg valt?
Youre fucking perfect and you are meant to be here!
Ik gun je dat je dat zo mag ervaren!
Liefs Kelly
