Herken je dit?
Je voelt haarfijn aan wat een ander nodig heeft.
Je past je makkelijk aan en neemt verantwoordelijkheid vanzelf op je.
Voor anderen zorgen gaat vanzelf.
Maar zorgen voor jezelf voelt minder vanzelfsprekend.
Misschien merk je dat je lichaam signalen geeft.
Door vermoeidheid die blijft hangen.
Door spanning die je in je lichaam voelt.
Door een hoofd dat maar doorgaat, ook al wil je rusten.
Je bent gewend om sterk te zijn en door te gaan.
Maar diep vanbinnen voelt het alsof dit tempo niet klopt.
Je verlangt naar leven vanuit je eigen ritme.
Naar meer ruimte en energie in jezelf.
Naar aanwezig zijn in jezelf, zonder jezelf te verliezen in de ander.
Verzachten en voelen vraagt moed.
Zeker wanneer sterk zijn je houvast is geworden.
Misschien is dit het moment
dat jij jezelf net zo serieus neemt als de mensen die je liefhebt.






