Ik denk dat we allemaal het gevoel wel eens kennen dat we even bij de pakken neer zitten. Het leven dat niet mee lijkt te zitten. Een moment dat je echt wilt dat er verandering komt. Een kantelmoment waarop je voor een keuze staat. Waarin je voelt dat het anders mag. Dat je klaar bent met de situatie.
En deze situatie, deze verandering kan van alles zijn. Misschien verlang je naar meer energie en wil je nu echt wat doen om gezond te worden. Misschien loop je vast in je relatie. Misschien verlang je naar meer rust. Of naar meer richting in je leven.
Toch gebeurt er vaak iets bijzonders waardoor we in dezelfde patroon blijven hangen. Hoe graag we ook verlangen naar verandering, we blijven vaak doen wat we altijd al deden. Alsof er een deel in ons is dat de rem intrapt. Onbewust.
En dat kan ontzettend frustrerend zijn.
Je wilt vooruit. Je weet ergens ook wel wat goed voor je zou zijn. En toch lukt het niet.
Misschien herken je gedachten als:
"Ik begin volgende week wel."
"Zo ben ik nu eenmaal."
"Als mijn partner verandert, dan..."
"Bij mij lukt het toch nooit."
Of misschien merk je dat je steeds weer in dezelfde situaties terechtkomt, terwijl je zo graag iets anders wilt. Dat heeft niet te maken met te weinig motivatie.
Oude patronen blijven vaak bestaan omdat ze ooit veiligheid boden. Je zenuwstelsel kiest eerder voor wat vertrouwd voelt dan voor wat nieuw is. Daardoor kun je met je hoofd weten dat verandering goed voor je is, terwijl je lichaam automatisch teruggrijpt naar hetzelfde gedrag. Pas wanneer je begrijpt waar een patroon vandaan komt, ontstaat er ruimte om het stap voor stap los te laten.
Waar gaat het probleem dan over?
Wat maakt dat het ingewikkeld is?
Welke mogelijkheden en onmogelijkheden vertel je jezelf?
Wat maakt het zo zwaar, zo moeilijk dat het niet verandert?
Welke verklaring geef je jezelf?
Welke oplossingen heb je gevonden?
En waarom werken ze steeds maar tijdelijk?
Soms wachten we tot de omstandigheden veranderen. Tot iemand anders iets doet. Tot we ons eindelijk anders voelen. Zonder dat we het doorhebben, geven we daarmee een deel van de regie uit handen. Het betekent niet dat je zwak bent. Het betekent ook niet dat je geen verantwoordelijkheid wilt nemen.
Vaak betekent het dat er een deel in jou is dat probeert je veilig te houden.
De beweging komt altijd van binnenuit. De reactie, de keuze vanuit jou zorgt ervoor dat je de omstandigheden anders waar neemt. Als het ware de grijze bril in een meer roze verandert. Het kan zorgen dat je eerst alleen maar beren op de weg zag, naar mogelijke kansen die op je af komen. Die je anders misschien niet had waargenomen.
Misschien herken je jezelf hierin. Misschien ook helemaal niet. We kennen allemaal wel momenten van machteloosheid, waarin de focus helemaal ligt op wat ons allemaal over komt. Als je als een slachtoffer in deze rol blijft hangen dan kan dat een overlevingsmechanisme zijn.
Misschien werd er vroeger pas echt aandacht aan je geschonken als er iets ernstigs was gebeurd. Of werd je pas echt gehoord en kreeg je liefde als het niet goed met je ging. Die liefde had je hoe dan ook verdient; onvoorwaardelijk. En deze pure vorm van liefde verdien je nu nog steeds. Ongeacht of je iets “goed” of “niet goed” doet. Het is een stuk bestaansrecht.
Maar als je jong bent dan ben je afhankelijk van je ouders en verzorgers. En kan er een patroon zijn ontstaat dat je toen heeft geholpen. Als je liefde kreeg als je een beetje een slachtoffer was, dan is dat een hele goede reden om weer te doen. Liefde is een basisbehoefte.
Een patroon kan bijvoorbeeld ook zijn dat je je bent gaan aanpassen, of door gevoelens in te slikken, of door je niet uit te spreken omdat je niet teveel wou zijn.
Of misschien heb je zoveel meegemaakt dat controle houden op deze manier de enige manier leek om jezelf staande te houden. Dat zijn manieren waarop jouw systeem heeft geprobeerd om jou veilig te houden.
En juist daarom zijn ze zo moeilijk los te laten.
Het is zo menselijk om vast te zitten in zo'n vicieuze cirkel. We verlangen naar verandering. Maar om daar volledig in te stappen betekent ook dat je iets vertrouwds achterlaat.
En hoe gek dat misschien ook klinkt... Het bekende voelt vaak veiliger dan het onbekende. Ook wanneer dat bekende veel pijn veroorzaakt. Omdat het je ooit heeft geholpen. Omdat het ooit werkte. Omdat jouw lichaam heeft geleerd dat dit is hoe je veilig blijft. Ons hoofd kan soms al lang begrijpen dat het anders mag. Ons lichaam beweegt in een ander tempo.
Je zenuwstelsel kiest namelijk eerst voor wat vertrouwd voelt. Pas daarna ontstaat er ruimte om iets nieuws toe te laten. Daarom is inzicht alleen vaak niet genoeg. Je kunt precies begrijpen waarom een patroon je tegenhoudt. En toch steeds opnieuw terugvallen in hetzelfde gedrag.
Dat heeft ook maken met de manier waarop je lichaam reageert op stress. Wanneer je zenuwstelsel voortdurend alert is, kiest het eerder voor veiligheid dan voor verandering.
Dat betekent niet dat je het niet goed doet. Zo werkt het lichaam nou eenmaal. Je lichaam probeert je veilig te houden. Maar enkel de bereidheid om dit te observeren, deze angst, kan je een waardevol inzicht opleveren. Een “klik” van echt in de diepte begrijpen. Zodat je steeds dichter komt bij wie je werkelijk bent en steeds meer snapt dat je reageert waarom je reageert. Dat je hierin begrip kunt voelen voor jezelf.
Vragen die je jezelf kunt stellen zijn:
Wat levert deze dynamiek in mijn relatie mij op?
Wat levert deze manier van voor mezelf zorgen mij op?
Wat levert deze manier van reageren mij op?
Of misschien nog wel een belangrijkere vraag:
Wat heeft het mij ooit opgeleverd?
Die vraag verandert vaak alles, want een patroon ontstaat zelden zomaar. Het ontstaat omdat het je ooit iets heeft gebracht. Misschien gaf het je veiligheid. Misschien voelde je je gezien wanneer je jezelf wegcijferde/ aanwezig was. Misschien voorkwam het conflicten. Misschien zorgde het ervoor dat je erbij hoorde. Of misschien beschermde het je tegen teleurstelling.
Een patroon blijft vaak bestaan omdat een deel van jou nog steeds gelooft dat het nodig is. Niet omdat het je tegenwerkt, maar omdat het je ooit heeft geholpen.
Wanneer je dat begint te zien, ontstaat er vaak ook meer zachtheid naar jezelf. Je hoeft jezelf niet te veroordelen. Je mag ook open en nieuwsgierig worden. Nieuwsgierig naar wat dat patroon je al die jaren heeft proberen te vertellen.
Je lichaam die wil je beschermen en je mag zelf kiezen om ernaar te kijken.
Ben je bereid dit los te laten?
Dat gaat vaak niet zomaar. Het mag echt een bewuste keuze zijn. Bewust worden van wat er in jouw systeem afspeelt.
Want zelfs wanneer je voelt dat je wilt veranderen, kan er ook een deel in jou zijn dat denkt:
"Maar wat als het misgaat?"
"Wat als ik mezelf kwijtraak?"
"Wie ben ik eigenlijk zonder dit?"
Dat is helemaal niet vreemd. Je laat namelijk niet alleen een gewoonte los. Je neemt afscheid van een manier waarop je jarenlang hebt geleerd om jezelf veilig te houden.
We laten niet graag een deel van onszelf los. Soms voelt dat zelfs alsof er een stukje van jezelf doodgaat. Dat klinkt misschien overdreven, toch kan het echt zo voelen. Verandering voelt soms alsof een deel van jezelf sterft. Niet letterlijk, maar omdat je afscheid neemt van een identiteit die jarenlang veiligheid gaf. Maar het kan onbewust écht zo voelen. En op een bepaalde manier laat je ook een oude versie van jezelf los. Je raakt jezelf in wezen niet kwijt. Maar wel een deel dat ooit nodig was en wat je heeft beschermd. Deze oude versie van jou, deze identiteit met dat patroon dat schuurt heeft geen functie meer. Dat deel is niet meer nodig. Het heeft ervoor gezorgd dat je bent gekomen waar je nu bent. En daarom verdient dat deel ook liefde. Geen strijd, afwijzing, maar juist erkenning.
Je hoeft dat oude deel niet weg te duwen. Je mag het observeren. Je mag het bedanken voor alles wat het voor je heeft gedaan. En daarna ontdekken dat je het misschien niet meer op dezelfde manier nodig hebt.
Want wat krijg je ervoor terug?
Die onzekerheid kan ontzettend spannend zijn. Je weet wat je achterlaat. En je weet nog niet precies wat ervoor in de plaats komt. En zelfs als we met ons hoofd alles kunnen bedenken en volledig begrijpen, heeft ons lichaam liefde en aandacht nodig om dit te doorvoelen.
Het mag nog door ons heen bewegen. Stap voor stap. Daarom kan je loslaten ook niet forceren.
Misschien is dat ook waarom persoonlijke groei en oude stukjes van jezelf loslaten soms zoveel moed vraagt. Je laat langzaam los wie je dacht dat je moest zijn.
Er ontstaat nieuwe ruimte en dat kan zeker in het begin heel oncomfortabel voelen.
Door eerlijk te kijken naar welke rol je speelt in je eigen leven. Echt op een eerlijke, rauwe manier. Zonder oordeel. Dus met zachtheid en zonder schuld kan je ontdekken hoeveel invloed je werkelijk hebt.
Misschien ben je slachtoffer geweest van wat je hebt meegemaakt.
Dat kan diepe sporen achterlaten. Je verleden neem je met je mee. Je ervaringen vormen een deel van jouw leven op dit moment.
Ze hoeven alleen niet te bepalen hoe het volgende hoofdstuk eruitziet.
Verantwoordelijkheid nemen betekent voor mij ook niet dat je verantwoordelijk bent voor alles wat je is overkomen en dat je jezelf moet fixen.
Het betekent dat je jezelf de ruimte geeft om bewust te kiezen hoe je vanaf vandaag verder wilt.
En misschien is dat wel waar vrijheid begint.
Je kunt niet blijven wachten tot er iets verandert als je voelt dat je naar iets anders verlangt. Die beweging ontstaat van binnenuit, op een passend tempo. Dus dat betekent niet dat morgen alles anders is. Wel dat je iedere dag opnieuw een keuze mag maken. Een keuze die steeds iets meer past bij wie werkelijk bent.
Je kunt wel kiezen in welke energie je gaat zitten. Je kunt je angst voelen, en tegelijkertijd ook je verlangen voelen. Een moment van afstemming met jezelf, met je verlangen, met je eigen zijn. Kan wonderen doen voor de dag. Een audio is een fijne tool om hiermee te beginnen als je zelf niet precies weet hoe. Via deze link kan je je vrijblijvend inschrijven voor een gratis audio.
Soms is het moeilijk om deze patronen alleen te onderzoeken. Onbewust wil je lichaam je beschermen, waardoor het een soort blinde vlek kan worden. Het kan dan fijn zijn als er iemand met je mee kijkt.
In mijn praktijk kijk ik vanuit de natuurgeneeskunde naar de mens als geheel. Lichaam, emoties, leefstijl en ervaringen beïnvloeden elkaar voortdurend. In het kennisbankartikel: Wat is natuurgeneeskunde? lees je meer over deze holistische manier van kijken.
In alle ups en downs die we meemaken, mogen we steeds opnieuw naar ons leven kijken. Onszelf observeren. Voelen wat er in ons leeft. Onszelf compassie tonen. En de keuze maken voor een ander verhaal. Niet omdat het oude verhaal fout was. Maar omdat het misschien niet langer vertelt wie je werkelijk bent. Je bent niet je verleden. Je bent ook niet het verhaal dat je jezelf vertelt.
Dat verhaal bepaalt wel hoe groot je de mogelijkheden van vandaag en van de toekomst inschat.
En dat is wat ik je mee wil geven.
Dat jouw verleden niet je toekomst hoeft te bepalen.
De ervaringen nodigen je uit om jezelf te leren kennen. Het maakt juist dat je dichter bij je authentieke zelf kunt komen.
Zonder dat het hoeft te bepalen wie je bent.
Of wie je nog kunt worden.
Je hoeft geen slachtoffer te zijn om aandacht te verdienen. Om geliefd te zijn. Om gezien te worden. Je bent al waardevol. Niet door wat je hebt meegemaakt. Niet door wat je hebt overwonnen.
Maar omdat je bestaat. Hoe moeilijk het soms is om jezelf te zijn, DAT is waar de wereld nodig heeft. Gewoon jij, zoals je bent. Met alles wat je wel en niet leuk aan jezelf vind.
Het verleden heb je. En wat als, wat als in de toekomst ALLES mogelijk was?