Mijn naam is Kelly, en ik woon samen met mijn vriend Brend en ons zoontje Jarik in Midlum. Tijdens mijn opleiding natuurgeneeskunde leerde ik op een holistische manier naar ons mens-zijn te kijken. Wat een wereld ging er voor me open. Ik wilde mensen graag helpen om zich goed en gezond te voelen. Er zijn zoveel mogelijkheden die de natuur ons biedt, en zoveel wat we praktisch zelf kunnen doen. Maar mijn grootste leerschool was mijn eigen lichaam.
Ik liep zelf vast in de reguliere zorg en werd keer op keer weggestuurd met mijn buikpijn. Ik kreeg te horen dat het bij de menstruatie hoorde, terwijl ik echt niet meer normaal kon functioneren. En ik probeerde, zo goed als ik kon, toch door te gaan. Om het goed te doen en me niet aan te stellen. Om ermee te leren leven.
Pas jaren later, toen er duidelijk een grote knobbel zichtbaar was op mijn buik, ben ik weer naar de arts gegaan. Onder de scan bleek er een gezwel van 10 cm op mijn eierstok te zitten. Eenmaal geopereerd bleek ik op meerdere plekken verklevingen te hebben door wat ze endometriose noemen. Er werd me verteld dat dit een ziekte was die eigenlijk alleen maar erger werd, en dat het niet zeker was of ik wel kinderen kon krijgen. Als ik dat wilde, mocht ik alvast beginnen met proberen.
Zoals ik altijd deed, ging ik door. Want dit was eigenlijk niet iets wat ik even lekker wilde doorvoelen. Bovendien was het enorm druk op het werk en voelde ik de druk om het goed te maken voor de tijd die ik moest herstellen na de operatie. Ik voelde me verantwoordelijk, en rust nemen gaf me een schuldgevoel. Uiteindelijk verloor ik het plezier in mijn werk en lukte het me niet om gezonde grenzen te stellen. Ik voelde me fysiek zo slecht dat ik niet anders kon dan stoppen met werken, en dat gaf me een enorm gevoel van falen. De angst om niet goed genoeg te zijn.
Dat werd een gevecht in mezelf, met gevoelens die ik liever niet wilde voelen, maar waar ik niet meer omheen kon. De energie die ik had, verloor ik doordat ik continu bezig was om wat er in mij afspeelde terug naar binnen te drukken. Proberen om me anders voor te doen dan ik was en voelde, heeft me ontzettend veel energie gekost. Er is veel tijd en verdriet aan voorafgegaan voordat ik me meer thuis begon te voelen in mijn lichaam en ook echt kon ontvangen. Veel gesprekken, schrijven, oefeningen en opleidingen om weer echt tot mezelf te komen. Een stap tegelijk.
Al met al heeft het me gebracht waar ik nu sta, en hebben al deze ervaringen gemaakt dat ik ben wie ik ben. Dat ik dichter bij mezelf ben gekomen en dat het leven liefdevoller en makkelijker is geworden. Met vallen en opstaan kan ik steeds meer de uitnodiging zien in wat het leven met zich meebrengt. Ik denk dat dit een proces is dat altijd doorgaat. Om steeds meer tot je eigen authentieke zelf te komen.
Ik geloof dat we hier allemaal zijn met een diep zielsverlangen. Vanuit mijn eigen weg heb ik ervaren dat wanneer ik, om wat voor reden dan ook, niet wilde voelen of niet aanwezig kon zijn, mijn lichaam en mijn innerlijke wereld steeds luider begonnen te spreken. Niet om me tegen te werken, maar juist om me uit te nodigen om echt te voelen en aanwezig te zijn. Zodat ik er niet langer omheen kon. Achteraf bleek sterk zijn en doorgaan niet de oplossing, maar juist verzachting. Aanwezig zijn in je lichaam is voor mij een voorwaarde om écht te leven.
Daar ligt voor mij de uitnodiging om mezelf de liefde en aandacht te geven die ik verdien. Dat voelt voor mij als iets heel waardevols, iets wat Sacred is en wat alleen van binnenuit kan ontstaan. Iets wat je alleen aan jezelf kunt geven en kunt ontvangen.
Vanuit onder andere die ervaring geloof ik dat we hier allemaal met een reden zijn. En dat we die reden pas echt met de wereld kunnen delen wanneer we onszelf toestaan om volledig onszelf te zijn. Met alle lichte, donkere en gekke delen van wie we echt zijn.