Soms
Soms voel ik me zo klein,
Komt er een onzekerheid over me heen.
Is alles om me heen zo druk en overweldigend,
Dat ik het liefst even verdwijn.
Soms is het zo moeilijk om in mijn lichaam te zijn.
In mijn ruimte.
In mijn leven.
Soms raak ik gefrustreerd,
Want dan voel ik me onzichtbaar,
En verlang ik naar een teken om me heen.
Iets dat me bevestiging geeft van mijn bestaan.
Mijn weg.
En soms beland ik in een diep dal,
Waarvan ik dacht dat ik allang was uitgeklommen.
En voelt het leven zo zwaar,
Fysiek, mentaal en emotioneel.
En op dat moment besef ik me dat mijn hart zó graag wil dat ik naar haar luister.
Nu.
Maak tijd.
Soms kan ik haar heel goed horen.
Nu laat ze me voelen dat ík degene ben die mezelf klein houd.
Want dit is veilig en bekend.
Het voelt shit en is niet de bedoeling.
En met dat besef komt er ook meer vertrouwen.
Een kracht die me helpt loslaten.
Zacht en standvastig.
Soms moet je het even van jezelf horen…
En áltijd zijn daar alle antwoorden.
--
In het gedicht Soms neemt Kelly Soolsma je mee in de lagen van onzekerheid, frustratie en het verlangen om gezien te worden. Het gedicht beschrijft hoe zwaar het kan voelen om in je lichaam en leven aanwezig te zijn, en hoe snel je jezelf klein kunt houden omdat dat veilig lijkt.
Tegelijk is dit een herinnering aan de zachte maar standvastige stem van het hart. Aan het moment waarop je stilvalt, luistert en beseft dat alle antwoorden al in jou aanwezig zijn. Soms is een uitnodiging tot zelfcompassie, eerlijk voelen en het vertrouwen dat ontstaat wanneer je jezelf echt hoort.
Maart 2025
