Dialoog met de natuur: Hondsdraf

Dialoog met de natuur: Hondsdraf
Sterk en zacht tegelijk 

Mijn oog valt op jou,
Terwijl ik zoekende ben naar mezelf.
Buiten mezelf.

Daar groei je. Met opgeheven bladeren en bloemen.
Trots. Trots op je zachtheid. Zoek je de ruimte die er is. Om te groeien.
In alle rust, zonder haast.
Heb je daar een plekje gevonden.

Je gaat geen grenzen over.
Passend in je omgeving. Ben je ook zacht voor hen.

Ik mag je zomaar plukken, dat vind je niet erg. Hou me vast,” zeg je. En het ontroert me. In mijn hoofd voel ik me schuldig. Je had daar zo’n mooie plek. En ik heb je geplukt zonder wortels.
Maar voor jou is het oké.

Het is goed en ik hou je nog even vast.
Neem je mee naar binnen.
En daar sta je dan nu in de keuken, in een glas water.

Een herinnering.
Niet vergeten.
Zacht te zijn voor jezelf. Je bent al waar je moet zijn. Jouw tijd om te shinen en je ruimte in te nemen is er al. Hou jezelf vast.
En ik voel me opgeladen. Mijn vuurtje is nog meer aangewakkerd.

--

Dit gedicht is een verstilde dialoog met de plant hondsdraf, over grenzen respecteren, zachtheid en innerlijke kracht. Over jezelf toestaan te zijn waar je bent, zonder haast, en het herinneren dat jouw tijd om te stralen er al is. Een uitnodiging om mild en liefdevol met jezelf om te gaan.

April 2024